گدار در پاریس متولد و در سوئیس و پاریس تحصیل کرد. در طی جنگ جهانی دوم تابعیت سوئیس را پذیرفت. او که در سوربن قوم شناسی می خواند اوایل دهه 1950 را به تماشای فیلم و جهانگردی گذراند. در این دوره به تاسیس مجله La Gazette du Cinema کمک کرد و در کایه دو سینما نیز مقالاتی منتشر نمود و طی آنها سینمای هالیوود عصر کلاسیک را ستود و به انتقاد از سینمای وقت فرانسه پرداخت. در همین دوران تعدادی فیلمهای کوتاه ساخت و فیلمنامه نویسی را شروع کرد. چندی نگذشت که گدار به همراه فرانسوا تروفو، کلود شابرول، اریک رومر و ژاک ریوت که آنها نیز چون او سابقه نقدنویسی داشتند، به یکی از شخصیت های اصلی جنبش سینمایی موسوم به موج نو فرانسه در اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960 بدل شد.
کارهای اولیه او به لحاظ ژانر، نوآوری هایی هستند که عموما بر مبنای داستان های جنایی و با تکیه بر معمای جنسیت زنانه ساخته شده اند. نخستین فیلمش با نام از نفس افتاده به سال 1959 داستان بزهکاری جوان و خرده پا با رفتارهای آنارشیستی است که به پلیسی شلیک میکند و دست آخر دوست دخترش به او خیانت کرده و او را لو می دهد. از اواخر دهه 1960 نگرش سیاسی با رویکرد مارکسیستی در آثار گدار پر رنگ تر می شود. درونمایه های اصلی آثر وی عبارتند از پول، مسائل جنسی، سیاست و خود سینما به وسیله دستگاه بازنمود.
گزیده فیلمشناسی از نفس افتاده 1959/ زن زن است 1961/ تحقیر 1963/ آلفاویل 1965/ مذکر م.نث 1966/ ساخت آمریکا 1966/ شماره دو 1975/ نام کوچک کارمن 1982/ شاه لیر 1987/ موج نو 1990/ تاریخ سینما 1989