هوای پاییزی تبریز در هشتم آبان‌ماه، حال و هوایی گرم‌تر از همیشه داشت؛ گویی شور و اشتیاق هنردوستان، سرمای زودرس پاییز را در دل شهر تاریخی پس زده بود. آمفی‌تئاتر اقبال آذر، این بار نه فقط یک سالن اجرا، که به کانون تپنده‌ای برای سینماگران جوان، دانشجویان مشتاق و تمام آنهایی تبدیل شده بود که سینما را نه فقط یک صنعت، بلکه یک رسالت می‌دانند. دلیل این گردهمایی پرشور، حضور مردی بود که سینمایش بوی جنوب، صداقت و قصه‌هایی بکر می‌دهد: احسان عبدی‌پور
کارگاه تخصصی «انتقال تجربه»، فراتر از یک کلاس درس معمول بود. این رویداد، که با همت موسسه سینما‌تئاتر تبریز برگزار شد، به سرعت به یکی از مهم‌ترین گردهمایی‌های فرهنگی تبریز در آن هفته بدل گشت. صندلی‌ها از چشم‌های کنجکاوی پر شده بود که آمده بودند تا از زبان نویسنده و کارگردانی بشنوند که مسیر مستقل خود را در سینمای ایران یافته و تثبیت کرده است.
احسان عبدی‌پور، با همان صمیمیت و زبان گیرا که در آثارش سراغ داریم، سخنان خود را آغاز کرد. او نه از فرمول‌های پیچیده و تئوری‌های آکادمیک، بلکه از «تجربه زیسته» گفت. او از چالش‌های نفس‌گیر تولید آثار مستقل در سینمایی سخن گفت که گاهی راه را بر روایت‌های متفاوت می‌بندد. عبدی‌پور از فراز و نشیب‌های فیلم‌نامه‌نویسی، از لحظاتی که کلمات روی کاغذ جان می‌گیرند، و از جادوی کارگردانی برای تبدیل آن کلمات به تصویر، صادقانه با مخاطبانش حرف زد.
اما شاه‌بیت کلام او، و شاید مهم‌ترین درسی که برای هنرمندان جوان تبریز به ارمغان آورد، تأکید موکد بر «نگاه انسانی» بود. او جوانان را به بازگشت به ریشه‌ها، به شناخت دقیق و عمیق واقعیت‌های جامعه‌ای که در آن نفس می‌کشند، دعوت کرد. عبدی‌پور از آن‌ها خواست که به جای تقلید، «زبان صادقانه» خود را پیدا کنند؛ زبانی که بتواند بدون لکنت، راوی دردهای مشترک، شادی‌های پنهان و زندگی جاری مردم باشد.
فضای کارگاه زمانی به اوج خود رسید که بخش پرسش و پاسخ آغاز شد. این دیگر یک سخنرانی یک‌طرفه نبود؛ یک گفتگوی زنده، پویا و عمیق شکل گرفت. شرکت‌کنندگان، که فرصتی طلایی برای تعامل مستقیم با این هنرمند یافته بودند، دغدغه‌ها، سوالات فنی و دیدگاه‌های خود را بی‌پرده مطرح کردند. عبدی‌پور نیز با صبری ستودنی و گشاده‌رویی، به هر پرسش پاسخ داد و این تبادل نظر، به غنای جلسه افزود.
این کارگاه، که با هدف تقویت دانش و مهارت سینماگران جوان استان و ایجاد پلی میان نسل‌های مختلف سینماگران برگزار شد، با استقبالی چشمگیر به پایان رسید. شرکت‌کنندگان نه فقط با دانش فنی بیشتر، بلکه با الهام و انگیزه‌ای مضاعف سالن را ترک کردند؛ با این باور که سینمای صادقانه و انسانی، هنوز هم ممکن و ضروری است.