فیلم ساز هفته – امیر نادری

تجربه گرا و بی پروا دو واژه مناسب برای شناخت امیر نادری سینماگر کهنه کار آبادانی است.

نادری از آن دسته از فیلمسازانی است که همه راه فیلمسازی را یک تنه و با تمام وجود پیموده است. در آبادان شهری که در سالهای پیش از انقلاب به داشتن سینماهای لوکس شهره بود، متولد شده است.

سینما را ، با عکاسی آغاز کرده است. هنوز که هنوز ترکیب بندی های بدیع در فیلم های دیروز و امروزش خیره کننده است. خداحافظ رفیق و تنگنا قدمهای آغازین وی در سینمای داستانی هستند.

از تنگنا مهمترین دغدغه بصری-اتمسفری اش نمود پیدا می کند که آن میل به نشان دادن یک ناتورالیسم افراطی در نشان دادن محیط های عمدتا زمخت است. همین روحیه وی را به سمت سینمایی برد که جنبه های اسنادی در فضا و موقعیت بر فضاهای ساختگی غلبه یافت. مرثیه، سازدهنی، جستجوی 1 و 2، دونده ، آب باد خاک آثاری هستند که نشانگر بداعت در بیان و میل به ساخت فضا هستند تا داستان.

بی مهری های فراوان به فیلم هایش و سانسورهای مکرر بعث شد تا رخت سفر برای همیشعه از ایران ببندد و فیلمسازی را در سختترین و گران ترین کشور در فیلمسازی یعنی آمریکا ادامه دهد.

در سالهای طولانی دوری از ایران وی همچنان با سماجت همیشگی اش به سمت سینمای مرسوم چرخش پیدا نکرده و تجربیاتش را در روایت سینمایی در آثاری چون دیوار صوتی، چاه زدن در لاس وگاس و کوه ادامه داده است.