فیلم هفته – بلید رانر

ریک دکارد (با بازی هریسون فورد) مامور سابق پلیس ماموریت دارد تا رپلیکانتها (انسان نماهای فیلم) فراری را بازنشسته کند. در فیلم عبارت بازنشسته کردن به معنای کشتن است!) رپلیکانتها باهوش، جذاب و قدرتمند هستند اما بشدت میرا هستند. نهایت عمر آنها چهار سال است.
دکارد در نگاه اول تنها و دلزده نسبت به دنیا می نماید . وی وادار به اجرای این ماموریت شده و شوقی به انجامش ندارد. تضاد مهم فیلم از همین جا نشات می گیرد که قهرمان فیلم مزدوری است بی میل که باید ضد قهرمان هایی را از میان بردارد که برای حق زیستشان تلاش می کنند. اسکات و فیلمنامه نویسانش برای رسیدن به جهانی چنین کلبی مسلکانه ژانر علمی تخیلی را با فیلم نوآر در هم می آمیزند. حال آن ابهام ها نه تنها نقطه ضعف فیلم که به مشخصه روایی فیلم بدل می شود. فیلم از منظر شخصیت هایی روایت می شود که آسیب پذیرند. در یک سوی این شخصیتهای آسیب پذیر دکارد تنها قرار دارد که عاشق یک رپلیکانت می شود. عشق به موجودی که همواره در معرض بازنستگی قرار دارد و عمرش به چهار سال بیشتر قد نمی دهد یا همچون روی (ضد قهرمان اصلی فیلم با بازی درخشان روتخر هاور) حتی پس از قتل سازنده اش باز هم توان افزودن بر عمر کوتاهش ندارد ( ماجرای پدرکشی تلمیحی از رابطه زئوس و کرونوس در اساطیر یونا باستان است) این اعوجاج در روابط در فضای بصری اسکسپرسیونیستی نوآر با جهان آخرالمانی علمی تخیلی محفلی عالی برای بسط ایده ها درخشان فیلمنامه در باب مسائلی چون خلقت، آزادی و عشق است.
پی نوشت : فیلم بشدت دیالوگهایی شکسپیروار دارد در اواخر فیلم یکی از پلیس ها خطاب به دکارد می گوید
«خیلی بده که اون دختر زنده نمی مونه
اما مگه بقه زنده می مونن!؟»
بلید رانر / محصول 1982 / کارگردان : رایدلی اسکات / اقتباسی از رمان «آیا آدم مصنوعی‌ها خواب گوسفند برقی می‌بینند؟»
نوشته : فیلیپ کی. دیک / بازیگران : هریس فورد، شان یانگ، داریل هانا، روتخر هاور و جو تورکل / 117 دقیقه
(ویدئو مربوط به اولین سکانس مواجهه دکارد با رپلیکانتی است که بعد عاشقش می شود. مواجهه ای که از بازپرسی شروع شده و به عشق می انجامد)